Schotse Hooglanders

Wat eens begon met een bijzonder verjaardagscadeau voor Ria, betekent nu een eigen ‘Schotse Burger’ bij haar dochter Sonja in Grand Café Kruller. Onze Schotse Hooglanders lopen vrij rond op bosterrein ‘De Seintoren’ richting Harskamp en voeden zich met gras en hooi: 100% natuurvoeding, 100% biologisch. Op het terrein ‘De Seintoren’ bevindt zich ook De Boshut. Wilt u de Schotse Hooglanders zelf bewonderen? Loop dan het ‘Harscamperpad’, een klompenpad van 13 km over zandwegen, boerenland, lanen, oude landbouwgronden, historische gebouwen en onze Schotse Hooglanders.

Het vlees van Schotse Hooglanders staat bekend om haar rijke smaak en gemarmerde structuur. 15 jaar geleden zijn de eerste 2 Schotse Hooglander bij onze familie gekomen. In al die jaren is er ieder jaar wel een kalf geboren. Vervolgens zijn er altijd runderen gegaan en gekomen. Het is eigenlijk een uit de hand gelopen hobby. De Hooglanders lopen altijd vrij rond in het bosgebied De Seintoren en hebben zich op natuurlijke wijze gevoed. Er worden geen kalveren geslacht. De runderen hebben een lang leven gehad. En op een gegeven moment werden het er teveel. We hadden de Hooglanders gewoon naar de slager kunnen brengen maar wij besloten iets anders. De Hooglanders zijn naar een keurslager gebracht. Na testen, proeven, testen en proeven hebben wij een mooie maling gevonden en zijn wij trots op onze ‘Schotse Burger’.
En… mocht u zich afvragen waarom iemand een koe vraagt voor haar verjaardag: “Een hobby koe is leuk, geen melkkoe, maar een mooi imposant beest in de wei met elk jaar een kalf” .

Barneveldse Krant (27 juni 2015)
OTTERLO – Het begon allemaal als een ludiek verjaardagscadeau. Vijftien jaar geleden kreeg de Otterlose Ria Theunissen twee Schotse hooglanders voor haar verjaardag, een vaars en een stier. De dieren graasde hun weg door de bosrijke grond van de familie en ieder jaar leverde ze een kalf op. Na al die jaren werd ook gekeken of het vlees geschikt was voor consumptie. Dat bleek een succes. ,,We wilden iets origineels uitproberen, dit is een samenloop van ideeën.”

Robin Hazeleger

De auto rijdt beheerst een weiland op, gelegen aan de rand van Harskamp. ,,Ze staan hier nu niet, we zullen eens in het bos moeten kijken”, zegt Ria Theunissen. Terwijl ze naar de bosrand rijdt naast het weiland. Door het bos loopt een klompenpad en een groep mensen recreëert in de boshut die de familie Theunissen verhuurt op hun terrein.
Ria en haar dochter Sonja, uitbaatster van Grand Café Hotel Kruller, stappen uit de auto. Ria opent de achterklep om een emmer brok te pakken voor ze het bos inloopt.
,,Ze krijgen niet vaak brok”, zegt Ria. ,,Ze redden zich puur op de vegetatie van de bosgrond en het hooi dat we bijvoeren. Dit geluid kennen ze wel al te goed.”
Ze ritselt met de emmer brok en enkele honderden meters in het bos doemen drie grote gedaantes op. Een blonde en twee zwarte stieren, die zich ondanks hun imposante horens gemakkelijk door de bossen manoeuvreren.
,,Ik kreeg er ooit twee voor mijn verjaardag. Het leek me leuk om koeien te hebben en dit is een mooi ras. Ze hebben geen behoefte aan een schuur. Ze zijn het gelukkigst in de bossen waar ze van de vegetatie grazen. Dat hebben we op onze eigen grond, dus ze zorgen ook voor onderhoud. Alles ziet er netjes uit en er komen geen hoveniers aan te pas.”
,,Ieder jaar kregen we een kalfje. Die konden we lang niet allemaal kwijt, dus hebben we er een paar verhandeld. Inmiddels lopen ‘onze’ hooglanders door heel Nederland.”
Een nieuw initiatief zorgde er echter voor dat er meer hooglanders moesten komen.
,,We hebben er hier in Harskamp drie. Thuis in Otterlo hebben we er nog vijf.”
Die heeft de familie nodig, want inmiddels staat het vlees van de hooglander op de lunchkaart van Kruller. In de vorm van een broodje hamburger. Hoe zijn ze erbij gekomen het vlees van hun koeien te proberen?
,,Het is een trend om overal in Nederland de hamburger te verkopen”, vertelt Sonja Theunissen. ,,Het idee sprak ons al enige tijd aan en we hebben wel eens eerder met het gerecht geëxperimenteerd. Hoewel het aansloeg, hadden we het idee dat het beter kon. We wilden echt iets unieks en bijzonders. Het moest niet zomaar rundvlees zijn, we gaan echt voor een pure en natuurlijke smaak. Zonder opsmuk en allerlei onnodige tierelantijntjes.”
,,Toevallig hadden we op dat moment een koe teveel en die moest weg”, reageert Ria. ,,Die hebben we naar een speciale keurslager gebracht en in grote, complete delen hier naar het restaurant laten brengen. We waren benieuwd of het vlees geschikt is voor consumptie. Dat was best spannend, want de runderen waren in de eerste instantie nooit voor dat doel gefokt.”
,,Het bleek meer dan geschikt. We hebben gekeken wat we het beste met het vlees konden doen. Zo ontstond het idee voor een hamburger. Het vlees heeft een hele natuurlijke, bijna aardse smaak. Dit komt extra naar boven in de grove maling. De enige smaakstoffen die we toevoegen zijn peper en zout. De dieren krijgen geen medicijnen. Natuurlijker vlees is er niet.”
Is het niet moeilijk voor Ria om ‘haar’ runderen voor consumptie aan te bieden.
,,Ik heb er niet veel moeite mee. De dieren hebben hier jarenlang een goed leven. Ze kunnen hun eigen gang gaan. We gebruiken ook alles van het dier. We laten leer maken van de huid en het vlees gaat ook in onze wildstoofpot. Het is gewoon goed en natuurlijk vlees en de dieren zijn gelukkig.”